رباعی

ما هم که رخش روشنی خور بگرفت     گرد خط او چشمه کوثر بگرفت

دلها همه در چاه ز نخدان انداخت         وانگه سر چاه را به عنر بگرفت

رباعی

هر روز دلم به زیر باری دگرست         در دیدۀ من ز هجره خاری دگرست

من جهد همی کنم قضا می گوید      بیرون ز کفایت تو کاری دگرست

رباعی

تو بَدری و خورشید تُرا بنده شدست     تا بندۀ تو شدست تابنده شدست

زا نروی که که از شعاع نور رُخ تو          خورشید منیر و ماه تابنده شدست

رباعی

من با کمر تو در میان کردم دست           پنداشتم که در میان چیزی هست

پیداست از آن میان چو بر لبست کمر      تا من ز کمر چه طرف خواهم بر لبست

رباعی

ماهی که قدش به سرو می ماند راست      آیینه به دست و روی خود می آراست

دستار چه ای پیشکشش کردم گفت          وصلم طلبی زهی خیالی که تُر است

رباعی

گفتم که لبت گفت لبم آب حیات        گفتم دهنت گفت زهی حب نبات

گفتم سخن تو گفت حافظ گفتا          شادی همه لطیفه گویان صلوات

رباعی

برگیر شرای طرب انگیز و بیا                  پنهان ز رقیب سفله بسیز و بیا

مشنو سخن خصم که بنشین و مَرو       بشنو ز من این نکته که بر خیز و بیا

رباعی

جز نقش تو در نظر نیامد ما را                 جز کوی تو رهگذر نیامد ما را

خواب ارچه خوش آمد همه را در عهدت     حقا که به چشم در نیامد ما را