ز روزگار جواني خبر چه مي پرسي       چون برق آمد و چون ابر نوبهار گذشت

صائب تبريزي

ز غفلت با تبه کاري به سر بردم جواني را     کنون از زندگي سيرم نخواهم زندگاني را

صائب تبريزي

ز فراق چون نلالم، من دل شکسته چون ني؟     که بسوخت بندبندم ز حرارت جدايي

عراقي

ز کار هر که يک مشکل گشايي          به خود صد مشکل آسان کرده باشي

صائب تبريزي

ز لب دوختن غنچه را زندگي ست           چو بشکفت زان پس پراکندگي است

امير خسرو

زلف او دام است و خالش دانه ي آن دام و من          بر اميد دانه اي افتاده ام در دام دوست

حافظ

زندگاني گر کسي بي عشق خواهد من نخواهم           راستي بي عشق زندان است بر من زندگاني

شهريار

زندگي جز نفسي نيست غنيمت شمرش          نيست اميد که همواره نفس برگردد

پروين اعتصامي

زندگي کردن من مردن تدريجي بود           آنچه جان کند تنم، عمر حسابش کردم

فرخي يزدي

زندگي هنگامه ي فريادهاست            سرگذشت درگذشت يادهاست

مشفق کاشاني

زندگي گرمي دل هاي به هم پيوسته ست          تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست

فريدون مشيري

زان لحظه که ديده بر رخت وا کردم            دل دادم و شعر عشق انشا کردم

حميد مصدق

ز احسان مي شود صاحب کرم را دولت افزون تر            بلي هر چاه را آب از کشيدن بيش مي گردد

 کشميري

ز افتادگي به مسند عزت رسيده است           يوسف کند چگونه فراموش چاه را

صائب تبريزي

ز آدمي به جهان نام نيک ماند و بس          به مهر کوش که گيتي به کس وفا نکند

اديب نيشابوري

ز آمده شادمان ببايد بود           وز گذشته نکرد بايد ياد

 رودکي