گر مرد رهي ميان خون بايد رفت           از پاي فتاده سرنگون بايد رفت
عطار نيشابوري

گر نمي کوشي به درمانم به آزارم مکوش           مرهم دل نيستي، بر سينه پيکاني چرا؟
حميد سبزواري

گر تو خواهي عزت دنيا و دين            عُزلتي از مردم دنيا گزين 
سهايي

گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع             سخت می گیرد جهان با مردمان سخت کوش
حافظ

گفتم از دل برود چون ز مقابل برود            غافل از اينکه چو رفت از پي او دل برود
اميد اصفهاني

گفتم که خطا کردي و تدبير نه اين بود            گفتا چه توان کرد که تقدير چنين بود
حافظ

گفتن بسيار نه از نَغزي است            ولوله ي طبل ز بي مغزي است
جامي

گفته بودم چو بيايي غم دل با تو بگويم           چه بگويم که غم از دل برود چون تو بيايي
سعدي

گفتي اندر خواب بيني بعد از اين روي مرا             ماه من در چشم عاشق آب هست و خواب نيست
رهي معيري

گفتي: به تو بگذرم از شوق بميري             قربان سرت بگذر و بگذار بميرم
بيدگلي

گفتي که به دل شکستگان نزديکيم            ما نيز دلي شکسته داريم اي دوست
نظامي

گلي که تربيت از دست باغبان گرفت             اگر به چشمه ي خورشيد سرکشد خود روست
حافظ

گنج بي مار و گل بي خار نيست               شادي بي غم در اين بازار نيست
مولوي

گنج خواهي در طلب رنجي ببر            خرمن از مي بايدت، تخمي بکار
سعدي

گنه کردن و بي باک بودن             بسي آسان تر از پوزش نمودن
اسعد گرگاني

گوش کن با لب خاموش سخن مي گويم              پاسخم گو به نگاهي که زبان من و توست
هوشنگ ابتهاج

گويند دل به آن بت نامهربان مده              دل آن زمان ربود که نامهربان نبود
اصلي قمي

گهي از خنده گلريزي، مگر اي غنچه! گلزاري؟             گهي از گريه لبريزي مگر اي ماه! دريايي
مهدي سهيلي

گيرم پدر تو بود فاضل               از فضل پدر تو را چه حاصل
سعدي

گر نهال شتاب، بنشاني            ندهد ميوه جز پشيماني

گر با دگران به از مني، واي به من            ور با همه کس همچو مني، واي همه
ابوسعيد ابوالخير

گر بداني حال من گريان شوي بي اختيار              اي که منع گريه بي اختيارم مي کني
وحشي بافقي

گر به چشم ما جانا، جلوه هاي ما بيني            در حرم اهل دل جلوه ي خدا بيني
رهي معيري

گرت از دست بر آيد دهني شيرين کن            مردي آن نيست که مشتي بزني بر دهني
سعدي

گر تو باشي مي توان صد سال بي جان زيستن            بي تو گر صد جان بود يک لحظه نتوان زيستن
عاشق اصفهاني

گر توکل مي کني در کار کن            کشت کن پس تکيه بر جبار کن
مولوي

گر چه دوري مي کنم بي صبر و آرامم هنوز           مي نمايم اينچنين وحشي ولي رامم هنوز 
وحشي بافقي

گر چه رفتي، ز دلم حسرت روي تو نرفت             در اين خانه به اميد تو باز است هنوز 
عماد خراساني

گر چه صد پروانه را شمعيم از سوز درون           صد هزاران شمع را از شور جان پروانه ايم
مسعود فرزانه

گر چه مجنونم و صحراي جنون جاي من است           ليک ديوانه تر از من دل شيداي من است
فرخي يزدي

گر چه مي دانم نمياي ولي هر دم ز شوق             سوي در مي آيم و هر سو نگاهي مي کنم
هدايت طبرستاني

گر چه هر لحظه مدد مي دهدم و چشم پر آب           دل سودا زده در سوز و گداز است هنوز
عماد خراساني

گر چه ياران همه از شادي ما غمگينند            باز شاديم که ياران ز غم ما شادند
قيصر امين پور

گر حيات جاودان بي عشق باشد مرگ باشد             ليک مرگ عاشقان باشد حيات جاودان 
شهريار 

گر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد           من و ساقی به هم سازیم و بنیادش براندازیم

حافظ